از كرسى بلندپايه تر - يعنى كنار بتول - ؛ كسى كه منصب سليمانيش يافته ملك سليمان را كجا در نظر مىآورد ، و كسى كه به غلامى قنبرش سرافراز گرديده كيكاووس را از غلامان خود مىشمارد ؛ آن پرورش يافتهء كنار حجر اسماعيل ، شفابخش زمزم و شرفافزاى مقام خليل ، مرهم نه جراحتهاى سينهء رسول ، غمگسار خاطر حزين بتول ، ضعيفان امّت را پشت و پناه ، گناهكاران امّت را امّيدگاه ، شرف اعاظم و اشراف ، غصن دوحهء طيّبهء عبد مناف ، اعنى امير المؤمنين و امام المتّقين و يعسوب الموحّدين ، اسد الله الغالب علىّ بن ابى طالب - صلوات الله عليه و على أخيه و زوجه و أولاده الطَّاهرين - ، تأليف نموده ، و به فرحة الغرى موسوم گردانيده و بر اختلافى كه در آن عصر در ميان سنّيان و مخالفان درين باب بوده و بعضى مىگفته‌اند كه آن جناب را در خانهء خود مدفون ساخته‌اند و بعضى در مسجد كوفه و بعضى در قصر الامارهء كوفه و بعضى در رحبهء كوفه و بعضى از جهّال شيعه و سنّى مىگفته‌اند كه در بغداد كهنه مدفون گرديده ، پس سيّد جليل مزبور كتاب مذكور را براى رفع اين اختلاف تأليف نموده و اخبار متواتره از طرق خاصّه و عامّه و شواهد عقليّه و نقليّهء بيشمار كه دلالت دارند بر آن كه آن وصى و خليفهء سيّد انام و برگزيدهء ملك علَّام ، در نجف اشرف در همين موضع مقدّس كه مزار كافهء انام و مطاف خاص و عام است مدفون گرديده ، در آن كتاب ايراد نموده و چون كتاب مزبور مشتمل بود بر فوايد جليله و زيارات شريفه و ادعيهء معتبره و معجزات غريبه كه در اكثر كتب متداوله مذكور نيست ، بعضى از دوستان ايمانى و برادران روحانى از فقير استدعا نمودند كه آن را به لغت فارسى ترجمه نمايم تا نفعش عام و فوايدش تمام باشد . لهذا از جهت رعايت حقوق ايمانى ، اجابت ايشان را لازم دانسته به عبارات قريبه به افهام ترجمه نمودم - و من الله الاستعانة في جميع الأمور . ابتداى ترجمهء ، كلام اين است : * ( بِسْمِ الله الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ) * حمد و سپاس خداوندى را سزاست كه حق را در نظر جهانيان هويدا و ظاهر